“Νούς υγιής εν σώματι υγιεί”

Σχέσεις

Η δυνατότητα να αισθάνεται κάποιος και να εκφράζει τρυφερότητα, να μπορεί να επικοινωνεί και να προσφέρει, πράγμα που είναι άκρως απαραίτητο, αν δεχτούμε βέβαια ότι ο άνθρωπος είναι μια ψυχοσωματική ενότητα, διαστρεβλώνεται από την παιδική του ηλικία και ακόμη πιο πίσω.

Όπως έχω επισημάνει στο κεφαλαίο της προγεννητικής, η μοναδική στιγμή που δεν επαναλαμβάνεται ποτέ ξανά είναι η σύνδεση μάνας-βρέφους. Την στιγμή της γέννας το βρέφος πρέπει να παραμένει στο στήθος της μάνας μέχρι να σταματήσει να πάλλεται ο ομφάλιος λώρος και κατόπιν να κόβεται, πράγμα βέβαια που δεν τηρείται. Αυτή η πράξη έχει σαν αποτέλεσμα πολλές φορές την μη δυνατότητα των ανθρωπίνων σχέσεων. Υπάρχουν ενδείξεις ότι εάν αφήσουμε το νεογέννητο μωρό χωρίς χάδια, χωρίς την τρυφερότητα της μάνας και κατόπιν του πατερά, την στοργή και την αγάπη το μωρό δύσκολα επιβιώνει.

Από πειράματα που έχουν γίνει σε ζώα όταν τους έδωσαν μόνο τροφή χωρίς να τα αγγίζουν, και χωρίς την παρουσία της μάνας αυτά δεν κατάφεραν να επιβιώσουν. Αυτή η άκρως ερωτική στιγμή χάνεται μια για πάντα και μετά παραπονιόμαστε γιατί δεν είναι εύκολη η σύνδεση μας με το σύντροφο που έχουμε επιλέξει. Μετά βέβαια κατά την παιδική μας ηλικία αρχίζει το άλλο μαρτύριο διότι τα παιδιά έχουν την τάση της εξερεύνησης των σωμάτων, αυτής της αμοιβαίας συναισθηματικής απασχόλησης η οποία θεωρείται κακή. Συνεχώς σου επαναλαμβάνουν « Μην αγγίζεις» αυτό είναι κακό, μην αγγίζεις το άλλο παιδί.

Πολλές φορές το άγγιγμα θεωρείται αμαρτωλό διότι συγχέεται με την σεξουαλικότητα και έτσι στερούν τα τρυφερά συναισθήματα που νιώθουν οι φίλοι ο ένας για τον άλλο. Αυτές οι απαγορεύσεις είναι τόσο έντονες που ίσως χρειαστεί πάρα πολύ εργασία και εάν είναι δυνατόν να απαλειφθούν τέτοιου είδους καταγραφές. Πόσες φορές δεν σας έχει απασχολήσει πατεράδες το ότι όταν έχει μεγαλώσει το παιδί σας και ιδιαίτερα όταν είναι κορίτσι αισθάνεστε αμήχανα όταν έρχεται στην αγκαλιά σας και ζητά τα χάδια σας και την ζεστασιά σας, πράγμα που είναι απαραίτητο για όλα τα ζωντανά πλάσματα του πλανήτη και αυτή η εκδήλωση ιδιαίτερα στα παιδιά είναι ταυτίσιμη με την ιδία την ζωή.

Ποιος αλήθεια θα του μάθει να αγκαλιάζει, ποιος αλήθεια θα του μάθει την τρυφερότητα, ποιος αλήθεια θα του μάθει την πρόσφορα, ποιος αλήθεια θα του μάθει την επικοινωνία. Ο φόβος ότι αυτό θα τους κάνει ευάλωτους τους στερεί την δυνατότητα των σχέσεων, τους στερεί την δυνατότητα να βλέπουν τον σύντροφο σαν πρόσωπο και καταλήγουν να γίνονται σκεύη ηδονής πράγμα που σίγουρα δεν το θέλαμε αλλά ο τρόπος που το χειριζόμαστε ουσιαστικά καταλήγει εκεί.

Η αντίληψη που έχει επικρατήσει είναι ότι το άγγιγμα, είναι μια αποκλειστικά σεξουαλική εκδήλωση και επομένως αυτό επιτρέπεται μόνο προς τους ερωτικούς συντρόφους και σε καμία άλλη περίπτωση, και βέβαια ούτε λόγος για τους ομοφύλους διότι αυτό θα θεωρηθεί σύμπτωμα ερωτικής διαστροφής. Θεωρείται και όχι άδικα ότι αυτή η μη σωματική επαφή από την ώρα της γέννας και κατόπιν βάσει των αντιλήψεων που επικρατούν, είναι η βία που φουντώνει σε όλο σχεδόν τον πλανήτη.

Με λίγα λόγια ο ΄΄ άλλος ΄΄ μπήκε από την πίσω πόρτα. Και ποιος είναι ο ΄΄άλλος΄΄; Μα αυτός που με τίποτα δεν θέλει τη ζωή, αυτός που κάνει τα αδύνατα δυνατά για να μένουν χωρισμένοι οι άνθρωποι λες και μπορεί να εργαστεί η καρδία χωρίς το στομάχι, οι πνεύμονες χωρίς των εγκέφαλο. Είναι αυτός που με τίποτα δεν θέλει να πάμε προς την αγάπη, διότι η αγάπη τον σκοτώνει. Είναι στο χέρι μας να μην αφήνουμε να εισχωρεί ο ΄΄άλλος΄΄ να σταματήσουμε αυτό τον προγραμματισμό που έχουμε υποστεί και συνεχίζουμε να τον δεχόμαστε ακόμη εν άγνοια μας, καιρός είναι πλέον να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας.

Καιρός είναι να αλλάξουμε το λόγο που έχουμε μέσα μας, και όπως μας λέει ο Παναγιώτης Παναγόπουλος στο βιβλίο του Αέναον – φυσικός στο φως, το πνεύμα της αντιλογίας. Ο ΄΄άλλος΄΄ σελ. 562. «Το πνεύμα της αντιλογίας μέσα στους λόγους του κάθε ανθρώπου αντιλέγει συνεχώς και συστηματικά, μόνο στους λόγους εκείνους που μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο και τις δυνάμεις του στην πνευματική τελειότητα της Αγάπης. Ενώ, στους υπόλοιπους λόγους που δεν οδηγούν τον άνθρωπο στην πνευματική τελειότητα της ένθεης Αρετής, αλλά τον σκορπίζουν σε διάφορους ανέμους μακριά της, όχι μόνο δεν διαφωνεί και δεν αντιλέγει, αλλά τους ενισχύει με πολλούς ψιθύρους του, δίνοντας τη βεβαιότητα πως αυτοί οι λόγοι είναι σωστοί, άξιοι προσοχής, γλυκείς στο άκουσμα, εύκολοι στην πράξη, ευχάριστοι στην ομιλία».

Και συνεχίζει πάρα κάτω σελ. 637 «Το πνεύμα της αντιλογίας απεχθάνεται και τρέμει τον άνθρωπο που έχει την επίγνωση πως από το στόμα των ανθρώπων εκφράζονται δυνάμεις, άλλοτε θείες, άλλοτε ανθρώπινες και άλλοτε υποχθόνιες, ιδιαίτερα όταν ο άνθρωπος αυτός μεταδίδει την επίγνωση αυτή στους συνανθρώπους του σωστά και μαθαίνει στον καθένα, χωρίς διάκριση, πώς να διακρίνει την κάθε στιγμή της ζωής του τι μιλά από το στόμα του, από τις σκέψεις του, τι μιλά από τα όνειρά του, από τις προθέσεις του, από το γραπτό του λόγο και εν γένει από την ολότητά του, χαρίζοντας έτσι στον κάθε άνθρωπο τη δύναμη να βλέπει τον εχθρό και στον εαυτό του και στους συνανθρώπους του. Όταν ο άνθρωπος έχει αυτή τη γνώση, τότε ο εχθρός αρχίζει να ξεσκεπάζεται και να γίνεται αντιληπτός. Γι΄ αυτό και προσπαθεί με κάθε μέσο, αυτή η γνώση να μη δοθεί στους ανθρώπους».

Στο έρωτος φύσις σελ. 237 ο π. Φιλόθεος Φάρος μας λέει. Κάθε άνθρωπος είναι ένα « Έσύ και όχι ένα Αυτό». Όταν χρησιμοποίει κανείς ένα πρόσωπο σαν να ήταν ένα ζώο, ή ένα πράγμα, δεν βιάζει μόνο τη φύση εκείνου, αλλά και τη δική του φύση. Οι ερωτικές επαφές που έχουν ως κίνητρο αποκλειστικά εγωιστική λαγνεία, χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τον άλλο ως πρόσωπο, ως αδελφό, που είναι εικόνα του κοινού δημιουργού, είναι ένα δίκοπο μαχαίρι που σκοτώνει και από τις δύο πλευρές. Ό έρως όταν δεν διαστρέφεται, όταν εκπληρώνει την πραγματική του φύση και τον πραγματικό του σκοπό, είναι η ένωση δυο προσώπων και όχι απλώς δύο σωμάτων. Αυτός ο έρως δεν είναι το θανάσιμο αμάρτημα, άλλα το μεγαλύτερο δώρο του θεού και δεν είναι ούτε ή σωματική τάση « προς κένωσιν και πλησμονήν «, ούτε ή γενετήσια λειτουργία, αλλά ή βάση κάθε αληθινής σχέσεως.

Γίνεται σαφές ότι οι σχέσεις ξεκινούν κατά τη σύλληψη, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, και ολοκληρώνεται αυτή η διαδικασία στην γέννα, και κατόπιν σαν μωρού και έφηβου πλέον προς την ενήλικη ζωή του. Αυτό σημαίνει πιο υγιείς γονείς προς όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ύπαρξης. Και αυτό το θεωρώ χρέος μας προς τα παιδιά όλου του κόσμου, και ιδιαίτερα προς το δικό μας εσωτερικό παιδί που ίσως να το έχουμε αφήσει για χρόνια σε τέτοια παγωνιά.

Γράφοντας αυτό το κείμενο ήταν περασμένα μεσάνυχτα ξαφνικά άκουσα μια φωνή με ουρλιαχτό λίγα μετρά μακριά από το σπίτι μου, κλαίγοντας έλεγε δεν πρόλαβα να τον πάρω τηλέφωνο, δεν ήξερε ότι τον αγαπώ, δεν θα το μάθει ότι τον αγαπώ……………………………………

Η συνείδηση είναι ένα τόσο σπουδαίο φαινόμενο, που απλώς αδυνατώ να πιστέψω ότι εμφανίζεται τυχαία από μια περίπλοκη υπολογιστική διαδικασία. Είναι το φαινόμενο που επιτρέπει την γνώση αυτής καθ 'αυτής της υπάρξεως του Σύμπαντος. Μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι ένα Σύμπαν κυβερνώμενο από νόμους που δεν επιτρέπουν την συνείδηση δεν αποτελεί καθόλου Σύμπαν. Roger Penrose – Φυσικός